Nieuwe liefde


Vorig jaar november. Ik vierde mijn 30e verjaardag. Samen met mijn man -zonder kids- een weekend weg. Heerlijk! De laatste uurtjes van dat weekend spendeerden wij in een sportcentrum. Niet om spierballen te kweken, maar ontspannen te bowlen. En dat met 30 bitterballen. Ik begrijp opeens de locatie van die baan. Maar om niet verder af te dwalen... Na een uurtje liepen wij de gang door terug naar de auto, tot we in de sportzaal links van ons een rommelmarkt spotte. “Ach, laten we daar maar even overheen lopen”, zei hij. En dus volgde ik mijn man, op zoek naar mooie schatten. En daar was ze. Nooit eerder zo groot gezien. Pip! Ken je die hondjes? Woezel en Pip. Onze meiden zijn er dol op. En ondanks dat iedereen weet dat knuffels uit den boze zijn geworden, gezien de hoeveelheid hier in huis, kon hij het niet laten haar mee te nemen. Ik zei: “Doe nog maar een rondje, we kijken zo nog wel”. In de hoop dat hij het zou vergeten. Maar ach, na een rondje stond ze er nog steeds. De mooie, gele, grote Pip! Je kon er niet omheen. ‘Waar moeten we die nou toch weer laten?’, gingen mijn gedachten. Maar voor ik hier verder over na kon denken, lag Pip al in mijn armen. En dat voor €1.50. Hij had gelijk. Voor dat geld moesten we haar wel meenemen. De dames waren dolenthousiast. ‘Maar dat mocht toch niet meer mama?’. Moet je nagaan hoeveel jullie vader van jullie houdt. En ik van hem. Toch, zoals voorspelt, lag hij een paar dagen later verlaten op de grond van hun kamer. Gelukkig was hij niet vergeten. Onze jongste (1) liet zijn oog op haar vallen. En zo vond hij zijn eerste liefde. Pip. Onafscheidelijk sinds die dag. En ze leefden nog lang en gelukkig! Boevig hondje. Daar drink ik een kopje op!

Groetjes, Daniëlle